“Hoe arm patiënten af en toe ook zijn, bijna iedereen wil zijn steentje bijdragen.”

Anje Post, vrijwillige arts

Eind augustus was het dan zover, na een jaar vol voorbereiding, sponsoracties, regeldingen… Het vliegtuig in, op naar Ecuador! Van tevoren maak je je natuurlijk een voorstelling van hoe het zal zijn, en wat je allemaal gaat meemaken. Echt álles is anders. Het weer, de warmte, de mensen, de taal, je slaapplek, de keuken die je deelt met de rest van het personeel, je werk, echt álles. Ik wil jullie dan ook meenemen naar een paar situaties waar ik hier in ben beland, werk én niet-werk gerelateerd, die ik exemplarisch vind voor mijn tijd hier!

Tijdens een van de weekenden lag er een erg zieke patiënt opgenomen. We hadden haar overgeplaatst naar een ander ziekenhuis maar werd daar geweigerd. Uiteindelijk is ze weer bij ons gekomen en hebben we met alles wat we hier kunnen het geprobeerd, maar ze is helaas overleden…

Op zulke momenten heb je echt door dat je hier met beperkte middelen zit en de zorg in Nederland extreem goed geregeld is.

Op dat moment was er bijvoorbeeld maar één ambulance voor de hele regio van Puerto el Carmen tot aan Lago (over de grote weg is dit al vier tot vijf uur rijden).

Als die ambulance dus net in Lago is, moet je geluk hebben dat die kan komen, en dan nog duurt het dus een uur of tien voordat je vervolgens in een ziekenhuis bent wat je hopelijk verder kan helpen (al is dat vaak maar de vraag).

Tijd voor vrije tijd; ik had weer het prachtige idee om vroeg op te staan voor het hardlopen. De wekker ging en ik lag veel te lekker, en dus weer (net als een paar weken daarvoor) pas om acht uur de deur uitgegaan. Dan krijg je dus de deksel op je neus, het is eigenlijk al veel te warm buiten en de mensen die je wel tegenkomt kijken je meewarig aan. Na drie kwartier strompelen kwam ik weer terug in het ziekenhuis en weet ik nu echt zeker: hardlopen in de ochtend kan alleen om zes uur!!

Een spoedpatiënt, aangekondigd vanuit Tres Fronteras Peru, er zou een ongeluk met een jachtwapen zijn gebeurd… Als de patiënt binnenkomt zien we meteen dat het verhaal anders is dan aan de telefoon verteld. Het is niet de hand, maar de elleboog. Volledig ingepakt, en toch sijpelt het bloed op de vloer. In de andere arm een infuus. Hij is eerst behandeld in Peru, en het is eigenlijk wel meteen duidelijk dat we hem op de operatiekamer moeten behandelen.

Er blijken (na röntgenfoto) nog zes kogeltjes in de arm te zitten. Hij heeft ondertussen al zo’n zeven uur per boot naar ons moeten reizen, en we zitten nu al 10 uur na het ongeluk. Hoog risico op infectie… Uiteindelijk ben ik verantwoordelijk voor de anesthesie/sedatie, en opereren Pao en Jacob samen. Hij blijft 10 dagen bij ons opgenomen, en herstelt wonderbaarlijk. Als ik hem na een paar weken op controle zie, kan hij zelfs zijn elleboog alweer een beetje gebruiken.

Opnieuw een spoedje; een jonge jongen die erg moeilijk kan ademen. Het is af en toe spannend, met zo weinig mensen en relatief weinig middelen. In Nederland was er bij deze casus allang Intensive Care, anesthesist en kinderarts bijgehaald. Hier moeten we het samen doen, en juist dat maakt het ook heel bijzonder. De één rennend naar de apotheek, de ander naar het zuurstofapparaat, en dan het toch samen fiksen 🍀

Het belang van gezelligheid; De maandag voor kerst komt Dayana, de receptioniste, naar me toe. ‘Doc, zullen we morgen (dag voor kerstavond) een kerst-bbq doen met het team?’. In Nederland uitgesloten dat je op zo’n korte termijn mensen bij elkaar krijgt, hier was (bijna) het hele team compleet. Heerlijk, geen volgeplande agenda!

Dayana, de receptioniste, heeft een mooie Latino BBQ. Een hele kip, een halve varkensrug, een stuk koe, alles ging er tegelijk in en kwam er anderhalf uur later heerlijk uit! Dat er bij het omdraaien af en toe iets fout ging en bijna al het vlees even kort op de stoep lag zijn we maar snel vergeten… De avond werd natuurlijk in stijl afgesloten met karaoke. Enig idee hoe wij ‘libre soyyy, libre sooyyyyy’ kennen?

Op zondag weer poli, en werden we verrast met vier ananassen en een hele zak vol bananen. De echtgenoot van een patiënte was blij met ons en had dit meegenomen van zijn boerderij. Zo lief! Hoe arm patiënten af en toe ook zijn, bijna iedereen wil zijn steentje bijdragen.

Ik ben Carolien en Jacob, en ook het team, erg dankbaar voor hun vertrouwen en voor alle bijzondere situaties die we samen hebben mogen meemaken. Ik hoop ooit terug te keren! Voor nu blijf ik verbonden door de social media te ‘managen’. Hebben jullie tips of dingen die jullie graag willen zien? Dan hoor ik dat graag!

Anje