“De dagen komen hier zoals ze komen. Aan het begin van de dag weet je nooit hoe het gaat lopen.”
Maarten Meijer, vrijwillige arts
In de nachtbus van Quito naar Puerto el Carmen zie je weinig van de omgeving. Het is donker, de bus wordt steeds leger. Op een gegeven moment gaat de bus door een militaire controle en stap je aan het einde van de rit ’s ochtends uit in Puerto el Carmen. Vanaf hier kun je alleen verder per boot.
De warmte slaat je om de oren en na een lange reis stap je uit de bus. Ik word opgewacht door Jacob; Carolien is een aantal dagen geleden vertrokken naar Nederland vanwege de komst van hun kindje.
Slaperig van de lange reis kijk ik om me heen en vraag me af waar ik beland ben. Midden in het dorp heb je, buiten de tropische temperatuur, niet meteen door dat je hier midden in de jungle staat. Samen lopen we naar Hospital San Miguel.
Het is indrukwekkend wat Jacob en Carolien hier hebben neergezet. Het ziekenhuis is gevestigd in een oud katholiek internaat midden in de jungle. De muren en vloeren zijn kleurrijk. De binnenplaats van het ziekenhuis is open: vogeltjes vliegen in en uit, afgewisseld door grote insecten en soms een vogelspin of een giftige slang. Het is warm en in ieder geval één keer per dag stort de regen het plein op.
De dagen komen hier zoals ze komen. Aan het begin van de dag weet je nooit hoe het gaat lopen. Soms zijn de dagen stil. Andere dagen open je ’s ochtends de grote blauwe stalen voordeuren en staan de mensen al te wachten. Mensen komen vaak van ver. Vaak reizen ze uren door de jungle en over de rivier. Hierdoor komen mensen vaak laat en kunnen ze erg ziek zijn wanneer ze aankomen.
Soms gaat het werk ’s nachts door. Als ’s nachts de voordeurbel van het ziekenhuis gaat, weet je nooit wat er voor de deur staat. Het varieert van motorongelukken en slangenbeten tot bevallingen.
Een groot contrast met Nederland is dat we hier met een klein hecht team werken, waardoor je veel zelf doet. Je ziet patiënten voor alle medische specialismen en doet zowel spoedeisende hulp als huisartsenwerk. Echografie en röntgenfoto’s maak je zelf. Er zijn geen medisch specialisten aanwezig; we kunnen hen alleen op afstand consulteren.
Een ander verschil met mijn werk in Nederland is dat ik aan het eind van mijn dienst overdraag aan mijn collega en op de fiets stap naar huis. In Puerto el Carmen houdt het werk niet op aan het einde van je dienst. Je slaapt binnen de ziekenhuismuren en leeft met je collega’s. Een hele nacht doorwerken omdat er spoedgevallen blijven komen is geen uitzondering.
Daarnaast heb je een bijzondere rol in de gemeenschap; na een tijdje ken je veel mensen in het dorp: de lokale eettentjes, de groentewinkel waar een keer per week groenten te koop zijn. Op straat word je aangesproken met “Hola Doctor!!” en wordt er nog een consultje in de groentewinkel gedaan.
Soms is het werk zwaar en intens en zijn er emotionele momenten ver van huis. Maar je gaat altijd weer met een voldaan gevoel naar bed.
Naast het medische werk is er altijd wel iets te doen in het ziekenhuis. Zo knapten we de Mirador op — de boomhut achter het ziekenhuis vanwaar je Colombia aan de overkant van de rivier kunt zien — die langzaam werd opgegeten door termieten. In mijn vrije tijd maakte ik een vogelhuis voor de geadopteerde papegaai van het ziekenhuis, Miguel, die toe was aan een groter verblijf. Elke week voetballen we met het ziekenhuisteam en hun familie, hardlopen we in de tropische hitte, en ’s avonds eten we samen en praten we na over de soms bizarre dagen.
Op mijn afscheidsfeestje wordt er gedanst en gelachen. Ik kijk om me heen en realiseer me hoeveel ik van de mensen ben gaan houden. Hun positiviteit blijft me verbazen: mensen hebben veel problemen, maar elke dag lachen we. Er is altijd tijd voor een gesprekje, een grapje; je wordt ontvangen met een glimlach. Je staat dicht bij de patiënten en leeft dichtbij met ze mee.
Terug in Nederland denk ik geregeld terug aan alle mooie ervaringen van het werk, de omgeving, maar toch bovenal aan de mensen die ik heb leren kennen!
Maarten
